• Mailadres bij Telenet?
  • Kijk dan bij "ongewenste mail"!

8 zondag door het jaar C  -  'Jij bent zo mooi anders dan ik'  (26/02/2022)

Openingslied:  ♫  115   Drempelgebed

Wij komen biddend voor U staan
en roepen U eerbiedig aan.
O God die leven zijt en licht,
op U is onze hoop gericht.

Vader die in de hemel zijt,
uw goedheid is van eeuwigheid;
wees ons op aarde zeer nabij,
in uw ontferming schuilen wij.

Heer Jezus, Gij weet hoe de haat
de liefde naar het leven staat.
Gij kent het vallen van de nacht,
uw opstanding is onze kracht.

Heilige Geest, wees zelf het lied
dat troost geeft in ons zielsverdriet.
O licht dat in uw hoge staat
de wereld ver te boven gaat.

Inleiding  (Jackie)

Vandaag lezen we verder in het evangelieverhaal van Lucas uit de zogeheten ‘vlakterede’ van Jezus. In het Matteüs-evangelie vinden we deze aansporingen van Jezus terug in de Bergrede.
In het middendeel van deze vlakterede bij Lucas worden 2 hoofdthema’s behandeld:

  • De liefde voor de vijand
  • Niet oordelen

Vorige week hadden we de eerste, ‘de liefde voor de vijand’. Walter gaf ons 4 sleutelzinnen mee, die hij ontleende aan het Hawaiiaanse vergevingsritueel:
‘Het spijt me, vergeef me, dank je wel, ik hou van je.

Als ik nu vandaag, zaterdag 26 februari, één van de koppen van de Standaard las (naast de vele en trieste koppen van het oorlogsgeweld in Oekraïne) moest ik hier aan terugdenken. Ik las de kop boven links op de voorpagina: Boon-genomineerde Pauline De Bok: ‘Ons schuldig voelen over onze levenswijze? Dat lijkt me nogal christelijk.’

Ik was, als christen mens, een beetje gestoord door deze zin, christen zijn is inderdaad kunnen zeggen dat het je spijt, maar het christen zijn houdt meer in dan dat.
Ik vond dat Pauline De Bok een nogal lichtvaardig en snel veroordelend oordeel had over het christen zijn, maar anderzijds en tegelijkertijd had ik ook snel een eerder veroordelend oordeel over Pauline De Bok. Ik dacht, misschien moeten we allebei eerst eens naar elkaar luisteren …

Vandaag zitten we dus meteen in het 2de hoofdthema ‘niet (ver)oordelen’.

Laat ons luisteren naar Lucas, hoofdstuk 6, vers 39 tot 45.

    Lezing:  Lucas 6, 27-38  (NBV21)

    Hij sprak ook in gelijkenissen tegen hen: ‘Kan de ene blinde de andere blinde leiden? Vallen ze dan niet samen in een kuil?
    Een leerling staat niet boven zijn leermeester; pas als iemand zich alles heeft eigen gemaakt, zal hij de gelijke zijn van zijn leermeester.

    Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? Hoe kun je tegen hen zeggen: “Laat mij de splinter uit je oog verwijderen,” terwijl je de balk in je eigen oog niet ziet? Huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter uit het oog van je broeder of zuster te verwijderen. 

    Een goede boom brengt geen slechte vruchten voort, en evenmin brengt een slechte boom goede vruchten voort. Elke boom kun je aan zijn vruchten kennen, want van distels pluk je geen vijgen en van doornstruiken geen druiven. Een goed mens brengt uit de goede schatkamer van zijn hart het goede voort, maar een slecht mens brengt uit zijn slechte schatkamer het kwade voort; want waar het hart vol van is, daar loopt de mond van over.

    Homilie  (Jackie)

    Het is eigenlijk verwonderlijk hoeveel Vlaamse spreekwoorden, die wij vandaag nog allemaal kennen, er ontstaan zijn uit deze evangelietekst:

    • Waar het hart van vol is loopt de mond van over
    • Aan de vruchten herkent men de boom
    • Als de ene blinde de ander leidt vallen ze beiden in de gracht
    • de splinter in andermans oog wel zien, maar niet de balk in het eigen oog

    Met deze verzen van Lukas worden we gewezen op het gevaar dat wij lopen als mens, ook als christen mens, een lichtvaardig of verkeerd oordeel uit te spreken.
    Het deed me denken aan een heel eenvoudig verhaal dat ik meemaakte tijdens onze pelgrimstocht enkel jaren terug met 25 mensen in de streek van de Katharen, ‘le sentier Cathare’ in het zuiden van Frankrijk van Port-La-Nouvelle aan de Middellandse zee tot Foix, tocht die we dit jaar terug gaan stappen, een aanrader omwille van de prachtige natuur, de kans tot reflecteren en jezelf eens te ontmoeten, de uitdagende fysieke prestatie (je moet dat nu ook niet overdrijven), de toch wel interessante geschiedenis. De katharen (van het Grieks: καθαροί, katharoi, "de zuiveren") waren een religieuze beweging die tijdens de 12de en 13de eeuw een grote aanhang kende in de westelijke Languedoc. Ze lieten zich inspireren door het leven van Jezus Christus, maar hun mystieke, symbolische en non-dualistische interpretatie van de Bijbelverhalen week ver af van die van de Rooms-Katholieke Kerk. Voor de katholieken waren hun ideeën ketters die hard bestreden moest worden. Ze werden met vervolging, kruistochten, inquisitie uitgeroeid tot er geen katharen meer waren. De laatsten, die zich terugtrokken in burchten werden levend verbrand. Die ruïnes van burchten zijn de stille getuigen van deze moordpartijen.

    Tijdens die tocht wordt aan de deelnemers de inspirerende vraag voorgelegd: ‘hoe anders mag een ander zijn voor we hem veroordelen?’ We vragen dan ook aan de deelnemers op voorhand al eens goed na te denken over deze vraag en, als men dat wenst tijdens de ‘spirit momenten’ die we dagelijks hebben eventueel een verhaal te delen met de groep uit hun eigen ervaring.

    Een van de deelnemers vertelde het eenvoudig verhaal over haar afkeer die ze had ten opzichte van mensen met tatoeages, veroordeeld op voorhand, maar ze vertelde ook over haar adolescente dochter die op een dag binnenkomt met haar nieuwe vriend … vol met tatoeages. Het was een mooi verhaal van oordelen, veroordelen, misprijzen, tot uiteindelijk …. inzicht, wat voor een fantastische jongen dit was, de geweldige schoonzoon die hij ondertussen geworden is.

    Je ziet, oordelen doen we allemaal, en we weten dat we soms heel snel een mening vormen, een mening gedeeld met de groep waar we ons goed thuis voelen, een mening gebaseerd op feiten die we weten van horen zeggen, op feiten die we ervaren vanuit onze eigen leefwereld.

    We hebben allemaal onze eigen ‘toetssteen’, daar kunnen we echt niet onderuit. Waar we wel onderuit kunnen is de keuze van onze toetssteen:

    • Gebruiken we voor onze toetssteen de pincode van “wij”, “onze westerse manier van maatschappij denken?
    • Gebruiken we de bijbel, de evangelische waarden?
    • Gebruiken we het verhaal van de mensen?
    • Gebruiken we de journalistieke verhalen in de kranten en het nieuws?
    • Gebruiken we de Koran?

    Lucas zegt ons vandaag, voor ons hier allemaal in de Parel, oordelen kan iets moois zijn, het is goed een oordeel te hebben, zolang we niet veroordelen en de schuld en de verantwoordelijkheid direct van ons afschuiven. Oordelen kan mooi zijn als we bereid zijn van tijd tot tijd ons oordeel bij te stellen.

    En dan vraag je je af waarom al de ganse tijd dit bierviltje van Hoegaarden bier hier geprojecteerd wordt? Om al dorst te krijgen om na te viering iets te drinken?

    Als de ene blinde de andere blinde leidt dan vallen ze in de gracht.

    Met andere woorden, blijf dus bescheiden en oordeel vooral niet te vlug. Probeer je oordeel te vormen door je ‘oor te delen’, door te luisteren, ook te luisteren naar iemand die een tegengestelde mening heeft, te luisteren naar botsende opvattingen. Je moet niet altijd direct een mening hebben, eerst nadenken is ook goed.

    Oordeel dus niet te vlug, dan zal je niet snel veroordelen. En telkens je toch de neiging hebt te veroordelen, zeg dan even: STOP niet te vlug, laat ons eerst eens luisteren.

    Laat ons in die geest rustig biddend luisteren naar het lied l’Auvergnat van Georges Brassens. Volgens sommige bronnen verwijst dit naar het evangelie van vandaag.
    In het begin van de 20ste eeuw was Franrijk nog heel landelijk en kwamen in Parijs veel mensen toe vanuit de provincies.
    De Parijzenaars reageerden afwijzend en veroordelend naar deze “nieuwkomers”. “Les Auvergnats” hadden/kregen, de kwalijke reputatie extreem gierig te zijn en werden niet aanvaard door de goegemeente. Nochtans is het een Auvergnat die zijn hout weggeeft om de ander te verwarmen. De vrijgevigheid van deze persoon contrasteert dan ook met de houding van de “weldenkende” gemeenschap.

    Een lied met veel waarden en meteen ook mooie poëzie.

    Dan kunnen we samen de tafel dekken en maaltijd vieren.

    Dit lied, het werd gemaakt voor jou
    Jij de Auvergne-bewoner die zonder meer
    Mij vier blokken hout gaf
    Toen het kil was in mijn leven;
    Jij die mij vuur gaf toen
    De brave mannen en vrouwen,
    alle mensen van goede wil
    De deur voor mijn neus hadden dichtgegooid.
    Het was niet meer dan ‘n beetje hout,
    Maar het heeft mijn lichaam verwarmd
    En in mijn ziel brandt het nog steeds
    Op de wijze van een groot vreugdevuur.
    Jij, Auvergne-bewoner, wanneer jij sterft,
    Wanneer de lijkdrager jou komt halen,
    Laat hij je leiden dwars door de hemel
    Naar de eeuwige Vader.

    Dit lied, dit lied, het is voor jou,
    Jij de gastvrouw die zonder meer
    Mij vier stukken brood gaf
    Toen er honger kwam in mijn leven;
    Jij die je broodtrommel voor mij opende
    Toen de nette mannen en vrouwen,
    Al die mensen van goede wil
    Genoten van mij te zien vasten.
    Het was niet meer dan 'n beetje brood,
    Maar het heeft mijn lichaam verwarmd
    En in mijn ziel brandt het nog steeds
    Op de wijze van een groot festijn.
    Jij die gastvrouw, wanneer jij sterft,
    Wanneer de lijkdrager jou komt halen,
    Laat hij je leiden dwars door de hemel
    Naar de eeuwige Vader.

    Dit lied, dit lied, het is voor jou,
    Jij onbekende die zonder meer
    Ongelukkig naar mij glimlachte
    Toen de agenten mij vastnamen;
    Jij die niet hebt staan juichen toen
    De nette mannen en vrouwen,
    alle mensen van goede wil
    Moesten lachen omdat ik werd meegevoerd.
    Het was niet meer dan 'n beetje honing,
    Maar het heeft mijn lichaam verwarmd
    En in mijn ziel brandt het nog steeds
    Op de wijze van een grote zon.
    Jij de onbekende, wanneer jij sterft,
    Wanneer de lijkdrager jou komt halen,
    Laat hij je leiden dwars door de hemel
    Naar de eeuwige Vader.

    Tafelgebed:  ♫  140   Thuma mina

    Onze Vader

    In het evangelie roept Jezus ons op om niemand te veroordelen,
    om in alle omstandigheden naar de ander toe barmhartig te zijn zoals God barmhartig is.
    Bidden we nu tot die barmhartige Vader: Onze Vader ...

    Vredeswens

    God van barmhartigheid,
    in Jezus heb je ons duidelijk voorgeleefd
    om het goede te zien in elke mens,
    om niet zelfgenoegzaam neer te kijken
    op de vermeende tekortkomingen van anderen.
    Moge uw geest van barmhartigheid de leidraad zijn van ons leven
    en zo de vrede in deze wereld bevorderen.

    Moge die vrede van de Heer met ons zijn.

    En geven we elkaar van harte een teken van vrede.

    Lied:  ♫  26   Sjaloom, Gods vrede kome over jou

    Sjaloom, Gods vrede kome over jou!
    Sjaloom, Gods vrede kome over jou!
    Sjaloom, breng Gods vrede bij de mensen om je heen.
    Sjaloom, dan rust ook Gods vrede over jou!

    Communielied:  ♫  Anders

    Je bent zo mooi
    anders dan ik,
    natuurlijk
    niet meer of minder
    maar zo mooi
    anders,
    ik zou je nooit
    anders dan
    anders willen.

    © Hans Andreus

    Slotgebed

    Ik hoop dat je nooit over Mij zult zwijgen”, zegt God,
    “en dat je altijd over Mij blijft vertellen, omdat je hart vol is van Mij
    en omdat je je eigen leven bouwt op de fundamenten
    van het leven van Jezus”.

    Dat willen wij proberen, Heer …
    om zo goede mensen te zijn die Jezus’ boodschap
    handen en voeten geven.

    Help ons opdat alles wat we doen een enthousiaste vertaling zou zijn van ons geloof in Jou
    en laat onze hoop en onze liefde een zegen zijn voor de mensen met wie we samenleven. Amen.