Tot rust komen midden in de week. Kracht opdoen via gebed, via de Bijbel en het woord dat er gesproken wordt. Voor mij is het Tabormoment van onschatbare waarde. Midden in de week stil worden, nadenken, bidden en opnieuw energie opdoen om verder te doen. Ik heb er de waarde van gebed en stilte opnieuw leren waarderen. De weken dat het me niet lukt om aanwezig te zijn op het Tabormoment voel ik aan als een groot gemis. Het is een zegen, geen opgave voor mij om op woensdag te mogen aanwezig zijn op het Tabormoment. Heel rustig de Berg Tabor opgaan om tot stilte te komen, om daarna weer af te dalen en met nieuwe energie binnen te stappen in het leven van elke dag.

Tabor is altijd een beetje thuis komen. De jas uitdoen, voelen dat je er mag zijn, dat je welkom bent. Ik heb er de psalmen ontdekt, leren waarderen. Getuigenis horen of brengen. Waar raakt God mij via deze tekst? Soms blij verwonderd om een nieuwe invalshoek. Soms herkenning. Soms gewoon er zijn. Met muziek en wierook de stilte in, geknield op een zitbankje, proberen de innerlijke stemmen tot rust te laten komen, proberen om contact te maken, te luisteren naar God ... De goede tien minuten stilte zonder welke Tabor, Tabor niet zou zijn, doen deugd en geven kracht. Zoals de verbondenheid in de vrije voorbeden met de mensen ver weg, met zorgen en vreugde. Zoals het hand in hand het Onze Vader bidden en het slotlied - danken of zegenen ....

Naast eucharistievieren, waarbij de hele gemeenschap wekelijks samenkomt rond woord, brood en beker, hebben wij ook nood aan per-soonlijk gebed. We oefenen dat liefst in door het samen te doen, omdat het er anders zeer moeilijk van komt. Samen: luisteren, bidden, zingen, stil zijn, er op bedacht woord en symbool samen te gebruiken.
Een Tabormoment volgt de structuur van het verhaal van de gedaanteverandering verteld in het evangelie volgens Marcus. Wij gaan op naar de berg (met woord en duiding). Wij verblijven op de berg (met een lang stil moment). We dalen de berg af en keren terug naar het dal van het leven (met voorbeden, onze vader en zegen).
We verlangen niet teveel van de voorganger, een van de aanwezigen die voorbereidt en leidt, zodat iedereen het gevoel krijgt welkom te zijn. En ook, dat iedereen de overtuiging krijgt: ook ík kan voorgaan.
Kom en zie, kom en luister, kom en ervaar!

Ik ga naar Tabor uit dankbaarheid. Dank omdat er ergens een plaats is, waar ik mij thuis voel, en waar ik in stilte kan nadenken. Nadenken over wat de ‘voorganger’ getuigd heeft, nadenken over mijn dag in dat licht, nadenken over het gebed en de dank. Tijd geven aan wat echt belangrijk is.