regenboog

 

 

 

 effata
gemeenschap van christenen onderweg  

 


 

Getuigenissen

Pano Lechtaler Alpen

Jezus zegt:

Effata ... mens ga open
Je bent niet geroepen om je op te sluiten in je fouten, je eenzaamheid of je tekorten.
Jouw roeping is het voluit te leven.

Effata ... mens ga open
Je bent niet geroepen om ten onder te gaan aan wat je kwetst of waar je gewond bent.
Jouw roeping is het te genezen en te groeien.

Effata ... mens ga open
Je bent niet geroepen om jezelf te verliezen in gewoonte en sleur, in traditie en onmacht.
Jouw roeping is het je te laten vernieuwen door de oproep van het Evangelie.

Effata ... mens ga open
Je bent niet geroepen om blind en doof te zijn voor het lijden in de wereld.
Jouw roeping is het om medestanders te zoeken en te bouwen aan een wereld waar plaats is voor alle mensen.

 

Samen leven en samen komen met de Effatagemeenschap betekent voor heel wat mensen
een sprong van geloven, vertrouwen en liefde in hun leven.

pijl rechts   klik op de naam en je kunt het getuigenis lezenpijl links

Ik ben Walter Van Wouwe, projectmanager van het Clemensproject Gent.
Effata is voor mij een warme gemeenschap waar ik wekelijks kan thuiskomen. De liturgie is een kans om mijn batterijen op te laden.
Het wekelijks horen van een woord uit de bijbel dat wordt vertaald naar het leven is voor mij een kostbare hulp om inspirerend een nieuwe week aan te vatten. Maar ook de ontdekking dat je er niet alleen voor staat in je zoektocht naar volwassen geloof is een grote troefkaart van Effata.

“Gaandeweg wordt de weg gebaand…” 
Ik wil jullie in het kort het verhaal vertellen hoe ik ingegroeid ben in de Effatagemeenschap en via deze gemeenschap mij ben gaan verbinden in mijn leven met het charisma van de redemptoristen.

De prille start

Een achttal jaar geleden organiseerde ik voor mijn werk gospelconcerten en had daarvoor enthousiaste koren nodig. In mijn zoektocht botste ik op het Effatakoor. Al gauw merkte ik tijdens de voorbereiding en in de verdere samenwerking dat dit niet zomaar een koor was. Achter dit koor zat een groep enthousiaste mensen die niet enkel goed konden zingen maar die tevens ook een hechte familie waren. Bovendien konden zij organiseren als de beste en waren zij niet bang om hun handen vuil te maken. Met wat vertraging vernam ik dat ze elke zaterdagavond hun viering hadden, steeds gevolgd met een nababbel met een drankje en vaak een hapje. Mijn relatie met de kerk was ondertussen wat verwaterd. Ik had pogingen gedaan om aansluiting te vinden bij mijn eigen parochie. Maar ik bleef op mijn honger zitten en we plooiden terug op het gezin. Mijn eerste viering met de Effatagemeenschap was hartverwarmend en toonde mij een ander stukje kerk. Het zaadje was in mijn hart gevallen.

Langzaam groeide de verbondenheid

Tot mijn vreugde koos de Effatagemeenschap de Damiaanactie (een niet-gouvernementele organisatie die strijd tegen lepra en tbc in de derde wereld aanbindt) als partner om te ondersteunen met vrijwilligersinzet. Ik zelf was toen stafmedewerker voor de Damiaanactie. Op deze manier kon ik de gemeenschap nog beter leren kennen vanuit een andere invalshoek. De Effatagemeenschap sloot zich niet op in mooie liederen en mooie woorden maar er was een duidelijke optie om betrokken te zijn bij de samenleving. Dat vertaalde zich in het warme onthaal van mensen met een mentale handicap in de vieringen en in professionele vrijwilligersinzet voor de Damiaanactie. Voor mij kon je de Effata-gemeenschap vergelijken met een regenboog. Heel verschillende kleuren die in hun samenspel aantrekkelijk wit licht vormden. Je had inderdaad de kleur van de vieringen en het beleven van de sterke tijden. De wekelijkse vieringen hebben een unieke tint. Voor mij hebben ze iets van terug thuiskomen, je laten omarmen door een warme gemeenschap die verwijst naar die Barmhartige Vader, die samen met zijn Zoon mee aanwezig is. Ik kom vaak terugopgeladen en enthousiast buiten. De vieringen zijn geen praatbarakken. Er wordt het ritme gevolgd van het kerkelijk jaar, men gaat de wekelijkse strijd met het Gods Woord niet uit de weg. De verkondiging is warm, hartelijk en begrijpelijk. Het laatste avondmaal wordt samen in een kring rond de tafel herbeleefd. Je voelt je een stukje apostel. Je consumeert de viering niet, neen, je participeert. En ook rond het voorgangerschap is er ruimte voor leken als de gelegenheid dat vraagt. Er is in de viering een merkwaardige mengeling van wijding, warmte, hechte gemeenschap en gedragenheid. Je voelt ook dat de voorganger geen kunstjes hoeft te doen om het boeiend te houden. We groeien in het begrijpen dat we samen het volk van God onderweg zijn. En ik kan je verzekeren dat als op de grote momenten zo’n  200 mensen dit  samen ziet beleven er toch iets gebeurt dat je overstijgt. Maar even boeiend en krachtig is wat er elke week gebeurt na de viering. Er is de kans om bij te praten, nog door te praten over de liturgie, kans om het leven te delen. Een andere kleur is het gebed op woensdagavond waar zo’n 15 tot 20 mensen elkaar vinden in stilte en bezinning. Daarnaast is er het vakantiemoment, de website, de nieuwsbrief, de boekenclub, de wereldwinkel, de vormselvoorbereiding, de koorwerking, enz. En dit alles is volledig gedragen door vrijwilligers. In deze veelheid neem ik daar waar het haalbaar is met het gezin en de andere verplichtingen mijn plaats in. Nooit heb ik tot nu toe het gevoel gehad van druk of de eis om ergens aan deel te nemen. De gemeenschap laat een grote ruimte en vrijheid aan iedereen om zijn weg naar volwassen geloof te gaan.

Hoe komt het dat de kleuren zo helder zijn?

In mijn thuiskomen bij Effata ontdekte ik ook dat de gemeenschap koos voor een uitdrukkelijk partnerschap met de redemptoristen. Ik kende de redemptoristen wel maar kon me daar weinig bij voorstellen. Ik zag dat de gemeenschap deze verbinding niet als cosmetica hanteerde maar dat het een bewuste keuze was om de spiritualiteit van de redemptoristen te leren kennen, te ontdekken en ook opnieuw vorm te geven. Twee maal is de gemeenschap op bedevaart geweest naar de heilige plaatsen van de congregatie. Zij die het meemaakten kwamen begeesterd terug. Gaandeweg heeft het contact met Effata mij geprikkeld om de mannen van God te leren kennen die aan de basis liggen van deze religieuze familie nl. Alfonsus en Clemens. Op dit moment zet ik mijn tanden in een boeiende biografie en probeer mij enkele van hun geschriften in mondjesmaat toe te eigenen. Misschien heeft men de indruk dat dit charisma iets heeft van een kampvuur dat net gedoofd is en waaruit nog wat rook kringelt. Maar onder de grond zit een rode vurige gloed die in staat is om snel terug uit te groeien tot een hartverwarmend vuur als er nieuw brandhout wordt opgegooid. Ik ontdek ook dat dit charisma zoveel kracht in zich draagt dat het ons leken kan prikkelen en inspireren om tot krachtige eigentijdse christenen uit te groeien die de kerk kunnen helpen om haar veelkleurigheid terug te krijgen.

Een charisma met toekomst als…

Ik neem twee zaken uit het boeiende leven van Alfonsus die mij op dit moment dragen. Alfonsus was een man van gebed en meditatie. Ik zou hem niet graag nadoen. Het symbool van deze grondhouding is de grot in Scala. En een tweede ontdekking van Alfonsus is de oneindige liefde die God heeft voor elk van ons. Een liefde die we gratis krijgen en niet hoeven te verdienen. Ik probeer vier keer per dag 10 minuutjes in mijn grot te kruipen. In deze tien minuutjes neem ik een soort geestelijke kauwgom mee. Ik herhaal rustig en zachtjes het zinnetje “God is liefde”, soms laat ik deze tien minuten ook pure stilte zijn. Gek hoe deze momentjes als kleine pilaren mijn dag stutten en me zachtjes laten ingroeien in dat gigantische inzicht van in alles omringd te zijn door Gods liefde.
Een ander facet is de passie van Alfonsus dat een hechte gemeenschap de eerste bron van verkondiging is. Ik probeer in mijn contacten, in mijn luisteren en spreken steeds de gemeenschap op te bouwen, omdat volgens mij de eigentijdse evangelisering geen privézaak maar het resultaat van zichtbare authentieke gemeenschap is. Ik probeer hier vooral in te zetten op kleine daden van liefde, zorg en aandacht voor elke naaste die mijn weg kruist. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar als ik binnen Effata zie hoe velen dit in stilte voordoen en nadoen dan motiveert me dat om op die weg boeiende weg verder te gaan.

Tot slot…

Als we het charisma van de redemptoristen en vooral de bronervaring van de Godsmannen, de pioniers, samen verdiepen dan woont daarin een verfrissend charisma voor leken dat ons als een hefboom kan begeleiden tot volwassen christenen, kerkopbouwers, gemeenschapsstichters en vernieuwers van onze samenleving. Ik geloof in dit charisma samen met jullie.


Ik ben Wouter Goderis.
Wat we zochten in Effata, vonden we: een gemeenschap die leeft, waar je jezelf kunt zijn, een gemeenschap die troost en verblijdt.

1. Kan je iets over jezelf vertellen?
Ik ben Wouter Goderis, gehuwd met Marilou Arents, vader van drie zonen en grootvader van elf flinke kleinkinderen. Ik ben gepensioneerd sinds 1/11/1999 en ik word in oktober 70 jaar.

2. Hoe kwam je bij Effata terecht?
Alhoewel we Effata reeds vaag van vroeger kenden, kwamen we echt op dreef met de eerste repetities voor de gospels met Lea Gilmore. Van daar naar het bijwonen van de vieringen was een kleine stap in ons zoeken naar een levende christelijke gemeenschap.

3. Wat spreekt je bijzonder aan?
Wat we zochten, vonden we: een gemeenschap die leeft, waar je jezelf kunt zijn, een gemeenschap die troost en verblijdt.

4. Wat zoek je nu in de kerk?
Waarachtigheid, geen grote woorden, menselijkheid.

5. Heb je een speciale taak bij Effata?
Ik ben de notulist van de stuurgroep. Verder tracht ik het verhaal van Effata op papier te zetten met maandelijkse kronieken, die een weergave zijn van wat ik beleef in Effata (af en toe eens met de hulp van anderen).

6. Welke werkpunten wil je ons voorleggen?
- zorg goed voor de jongere mensen en voor de jeugd
- zorg voor een goed opgebouwde website

7. Heb je nog een wens?
Dat Effata, samen met de redemptoristen, een ‘heilige’ - niet noodzakelijk ‘veilige’ - haven mag vinden.


Ik ben Dirk De Troyer, alleenstaande vader met twee dochters.
Al een paar jaar mag ik mij thuis voelen bij Effata in een groep die op zoek is naar iets wat ik voorheen miste in mijn leven.
Noem het zoals je wilt: geloof, kameraadschap, een luisterend oor, een dragende schouder, kennis, hoop, ...

Als alleenstaande vader met twee dochters en een voltijdse betrekking als onderhoudsmecanicien, met de nodige overuren, is het element ontspanning, vooral psychisch, ver te zoeken.

Mijn eerste lief had mij al ‘meegesleurd’ naar de ‘Voskenslaan’. Geloof en beleving ervan, was in mijn thuis niet te vinden, en het was dus een belevenis om te voelen wat er bij de redemptoristen leefde. Omstandigheden zorgden voor een interval van ongeveer 10 jaar voor ik weer op ’t toneel verscheen en het gevoel van thuiskomen was te groot om te negeren!

Al een paar jaar mag ik mij nu thuis voelen in een groep die op zoek is naar iets wat er mankeerde in mijn leven, noem het gelijk je wilt, geloof, kameraadschap, een oor en een schouder, kennis, hoop …

Een speciale taak is er “nog“ niet weggelegd voor mij, ik speel het liefst in op de nood van het moment, of op een uitnodiging.

Ik vind het spijtig dat zoveel mensen (waaronder m’n familie) niet verder gezocht, maar opgegeven hebben, doordat de teleurstellingen en de misverstanden in en met kerk te talrijk waren. Indien men de zuiverheid en eenvoud van het verhaal zou kennen, zouden velen beseffen dat zij christen zijn.

Ik wens iedereen een plaats waar ze kunnen thuis komen!


Ik ben Lut Gevaert, verpleegster en huismoeder.
De Effatagemeenschap is een plaats waar je leert dat alles wat je alleen doet 'optellen' is en wat je samen kan doen 'vermenigvuldigen' is.

Zoals het vaak gebeurt, brengen je kinderen je in contact met mensen die goede bekenden en vrienden worden.
Als huismoeder wil ik graag mijn best doen om het voor velen gezellig te maken en een beetje een 'thuis' te zijn waar men onvoorwaardelijk elkaar 'graag' kan zien.
 
Waar je je goed voelt en men je aanvoelt, kan je je taal spreken en word je ook begrepen.
Het goede dat ik meemaak in de gemeenschap wil ik omarmen en het in alle gulheid doorgeven.
Het is een plek om 'ziek' te mogen zijn en hulp te vragen en te krijgen.
De gemeenschap is een plaats waar je leert dat alles wat je alleen doet 'optellen' is en wat je samen kan doen 'vermenigvuldigen' is.
 
Als ik eraan zou denken alles in een volgend leven te plannen en het anders te doen, waarom zou ik het dan niet nu meteen doen?  
 
De kerk, de gemeenschap kan een thuis zijn, een uitlaatklep, een vluchtheuvel die me leert en me in het dagelijkse leven laat beleven dat het evangelie van en voor vandaag is.
 
Ik geloof, ondervind en meen te weten dat iets wat goed is heel veel tijd, liefde en zorg nodig heeft. Ik weet dat een schip niet kan varen op de allerbeste zorgen van een kapitein alleen. 


Ik ben Nicole VanCaeneghem, gepensioneerde leerkracht.
Wat ik altijd heb gezocht, heb ik gevonden.

1. Kan je iets over jezelf vertellen?
Ik ben Nicole VanCaeneghem uit De Pinte. Celibatair – gewezen leerkracht in het vak “Snit & Naad”, Tweebruggenstraat Gent.
Sinds 1992 met pensioen.

2. Hoe kwam je bij Effata terecht?
Vanaf 1968 voel ik mij sterk verbonden met de spiritualiteit van de redemptoristen van de Voskenslaan. Ik ben meegegroeid in de evolutie van de Kerk na het Tweede Vaticaans Concilie. Aanvankelijk waren er de jeugdmissen met een enthousiast koor. Daarna werd het “Atelier voor Pastoraal” en “Roeach” te Sint-Denijs-Westrem. Dan eventjes onderkomen in de Afrikalaan. Daarna was het volop “Effata”, bij de Broeders van Liefde.

3. Wat spreekt je bijzonder aan?
Wat ik altijd heb gezocht, heb ik gevonden:
- een plek waar we samenkomen om te vieren, te bidden en te zingen;
- een plek waar we mogen groeien in vrijheid, vertrouwen, verantwoordelijkheid;
- een plek waar broeder- en zusterschap geboren kan worden, waar ieder zich geborgen voelt.

4. Wat zoek je nu in de kerk?
Ik ben lid van het Effatakoor. Wij zingen wekelijks tijdens de eucharistieviering tussen en samen met alle aanwezigen. Op de hoogdagen zingen we in de gevangenis (indringend gebeuren). Hoogtepunt voor mij is de “Goede Week” zingend-biddend beleven. Is voor mij de retraiteweek.

5. Heb je een speciale taak bij Effata?
Ik neem deel aan het wekelijks “Tabormoment” en neem volgens de beurtrol de leiding op mij. Sinds september 2008 wil ik me engageren in de stuurgroep, voor een periode van 3 jaar (indien mogelijk). Ik wil mijn steentje bijdragen voor een goede verdere werking binnen Effata.

6. Welke werkpunten wil je ons voorleggen?
Een van mijn aandachtspunten is: het ter harte nemen van onze communicanten-vormelingen, om hen verder te blijven volgen in hun jong-volwassen christen worden. Dat ze veel deugd en plezier mogen beleven in hun kleine en grote engagementen, o.a. Sterzingen, musiceren en ontspannen.

7. Heb je nog een wens?
- dat het Effata-gebeuren nog lang mag blijven duren;
-
dat het Clemensproject, weldoordacht en efficiënt mag tot stand komen en groeien;
- d
at het samenwerken met leken en redemptoristen vruchtbaar mag worden.

Met het lied van Carlos Desoete wil ik eindigen:
     Jij die bent: Ik zal er zijn voor U,
     Naam die zin is van ons leven.
     Wees nabij, word zichtbaar hier en nu.
     Groei in ons, kom in ons tot leven.

Dat dit gebeuren mag!

Ik ben Bernadette Van Laere, lid van het directieteam van een secundaire school.
Effata heeft me opnieuw de waarde geleerd van het gebed, iets wat ik heel belangrijk vind in het leven. Ik leerde opnieuw bidden via de vieringen op zaterdagavond. Het woord dat er gesproken wordt doet je nadenken en zoeken hoe je dit kan gebruiken in het leven van elke dag. De liederen die er gezongen worden zijn voor mij tweemaal bidden. Ze geven me kracht en inspiratie ook midden in de week.

Op een bepaald moment in mijn leven was ik heel sterk op zoek naar meer diepgang, spiritualiteit.
Op mijn zoektocht kwam ik Effata tegen. Dit was voor mij een ongelooflijke openbaring. Reeds van bij het begin een echt thuiskomen.

Effata heeft me opnieuw de waarde geleerd van het gebed, iets wat ik heel belangrijk vind in het leven.
Ik leerde opnieuw bidden via de vieringen op zaterdagavond. Het woord dat er gesproken wordt doet je nadenken en zoeken hoe je dit kan gebruiken in het leven van elke dag. De liederen die er gezongen worden zijn voor mij tweemaal bidden. Ze geven me kracht en inspiratie ook midden in de week.

Op woensdag in het Tabormoment krijg ik de kans om stil te staan bij alles wat in de week op me afkomt.
Dit moment van stilte en gebed geeft je opnieuw energie.

Tijdens het lezen van de boeken van de boekenclub denk ik na over mijn geloof en worden me dingen aangereikt die aan mijn leven meer diepgang geven.

De gemeenschap op zich heeft voor mij ook een grote waarde. Je komt er echt thuis. Je mag zijn wie je bent en iedereen telt mee.
Je ondervindt steun op goede en minder goede momenten. Er is altijd wel een luisterend oor. De gedachte ‘voor de vrijheid heeft hij je vrij gemaakt’ heeft er voor iedereen een bijzondere betekenis. Ik besef heel goed dat ik in Effata heel veel krijg en daar wil ik zelf ook mijn steentje toe bijdragen naar anderen toe. Daarom is meewerken in de stuurgroep voor mij een kans om anderen hetzelfde gevoel te geven dat ik er mag ervaren. God ontmoeten via anderen, vooral via hen die je nodig hebben is voor mij heel belangrijk .

Terug naar boven  Terug naar boven

regenboogvoetbalk


© 2003 - 2017  ~  Effata, Overwale 3 bus 3, B 9000 Gent  ~  + 32 (0)496 25 48 07 (Fons)  ~  + 32 (0)495 41 03 23 (Chrisje)  ~  info@effata.be